Μαντινάδες του/της Λεουνάκης Νεκτάριος Μαντινάδες 1-9 από 9

Μάνα, η απουσία σου...

Μάνα, η απουσία σου
ρούχο που το 'χω βάλει,
κατάσαρκα και ξενυχτώ
στου πόνου την αγκάλη

Αν πιείς μια στάξη αγιασμό...

Αν πιείς μια στάξη αγιασμό
κι ύστερα σε φιλήσω,
ολόκληρη μου τη ζωή
με αρετή θα ζήσω

Δε νοστιμίζει τ` όνειρο...

Δε νοστιμίζει τ` όνειρο
μεσάνυχτα και κάτι,
αν δε φανείς να κυλιστεί
στση σκέψης σου τ΄ αλάτι.

Ντύσε μου το Σεπτέμβρη μου...

Ντύσε μου το Σεπτέμβρη μου
με το χαμόγελό σου,
να βάλω εγώ την Άνοιξη
μες στο Φθινόπωρό σου.

Δε μοιάζει η αγάπη σου...

Δε μοιάζει η αγάπη σου
μ` άλλες αγάπες πού `χα,
όπως δε μοιάζουν τα φτηνά
στα μεταξένια ρούχα.

Είχα κορφές κι ανέβαινα...

Είχα κορφές κι ανέβαινα
φαράγγια κι επορπάτου,
πριν έρθεις και οι κόποι μου
γίνουν του πεταμάτου.

Μάνα στ'αρώματα τση γης...

Μάνα στ'αρώματα τση γης
τ'άρωμα τση πρεπιάς σου,
κληρονομιά ξεχωριστή
στην οικογένεια σου.

Εγώ 'μαι που 'χω την καρδιά...

Εγώ 'μαι που 'χω την καρδιά
απέραντη αλάνα,
να μη σκοντάφτει η μνήμη σου
πάνω σε πέτρα μάνα

Τέσσερα ζάλα έκαμες...

Τέσσερα ζάλα έκαμες
στση ζήσης το σεργιάνι,
χαμογελούσες κι έφυγες
από τον κόσμο Άννυ