Μια αστραπη ειν' η ζωη και στ' αναμα που κανει
οτι προλαβει ο ανθρωπος... τα υπολοιπα τα χανει

Ψεύτρα ζωή κατάλαβα πως μ΄εχεις ξεγελάσει
που θάρρουνα 'πο πάνω μου χρόνος δε θα περάσει

Ζωή σαν τη μοιράζεσαι με όσους δεν αξίζουν
μ'αγύρτες συναλλάζεσαι που μόνο πόνο δίνουν

Ποτάμι είναι η ζωή που το χαρήκαν λίγοι
κι ας ξέραν πως στο θάνατο στο τέλος καταλήγει

Ο κόσμος που ονειρεύτηκα μόνο τση αυγής ταιριάζει
γι'αυτό 'χω 'γώ την πεθυμιά να φύγω οντέ χαράζει.

Καλλιά 'χω ν' αγωνίζομαι μάταια μεσ' την πλάση
παρά ν΄ αφήσω μάταια τη ζήση να περάσει

Έτσι όπως έγινε η ζωή κανέναν δε πιστεύω,
τον εαυτό μου θα ΄χω εγώ φίλο και αδερφό μου.

Δεν είναι δα τόσο μακρύ της ζης το μονοπάτι
μα πρέπει γω να τον διαβώ χωρίς να κλείσω μάτι

Μάκαρι να 'χαμε ζωή μην τηνε παίρνει ο χάρος
ν'ανάβει στο Ρακόμελο τσ' ελπίδας μου ο φάρος

Πραμα στο κοσμο ο ανθρωπος τιποτα δεν κερδιζει
γιαυτο την ψευτρα την ζωη πρεπει να την γλεντιζει