Σαν αστραπή μες τη νυχτιά, σκέφτηκα τη μορφή σου,
και βρήκα τρόπο να χωθώ, κρυφά μες στην ψυχή σου.

Kαθε 'βδομαδα που περνα και χωρια σου απου 'μαι
με μαυρο δακρυ σβηνω τη για να μη σε θυμουμαι

Τα δυο καφε ματακια σου πολυ με τυρανουνε
γιατι τ'αγαπησα πολυ μα εδα δεν με κοιτουνε

Απεναντί σου κάθομαι σε βλέπω, σε κοιτάζω,
μες στην αγκάλη αλλουνού και βαριαναστενάζω

Οι ουρανοί τ' αστέρια τους η νύχτα το φεγγάρι
και 'γω βαρύ τον αμανέ για τη δική σου χάρη

Η όψη του προσώπου σου βαθειά είναι χαραγμένη
μες στην καρδιά αγάπη μου και ας είσαι αλλού δωσμένη

Κατέχεις το πως σ'αγαπώ, κάτεε, θ'αρρωστήσω,
αν στείλω την αγάπη μου και την γυρίσεις πίσω.

Σε ρωτησα και μου'πες πως μεσα σου ζει η καρδια μου
τωρα συ ζεις με δυο καρδιες και'γω με το σεβντα μου

Με το σεβντα που μ'αφησες μερονυχτα να κλαιω
αφου ειναι αγαπη μου απο σε και ευχαριστω θα λεω

Ψευτικα ηταν ολα αυτα κι εσβησαν με το χρονο
κι εμεινε η αναμνηση να νταγιαντα τον πονο